Слова Божае заклікае сёння да нястомнай веры, якая грунтуецца не на перакананні Бога людскімі намаганнямі, а на ўпэўненасці ў Божай дабрыні.
Езус сказаў сваім вучням: Хтосьці з вас, маючы сябра, пойдзе да яго апоўначы і скажа яму: Дружа, пазыч мне тры боханы, бо сябар мой з дарогі зайшоў да мяне, а ў мяне няма чаго даць яму. А той знутры скажа яму ў адказ: Не турбуй мяне, дзверы ўжо замкнёныя, і дзеці мае на ложку са мною. Не магу ўстаць і даць табе. Кажу вам: калі ён не ўстане і не дасць яму з-за таго, што той сябра ягоны, то з-за настойлівасці ягонай устане і дасць яму, колькі патрабуе. І Я вам кажу: прасіце, і будзе дадзена вам; шукайце, і знойдзеце; стукайце, і адчыняць вам. Бо кожны, хто просіць, атрымлівае; і хто шукае, знаходзіць; і хто стукае, таму адчыняць. Калі ў нейкага з вас, бацькі, сын папросіць рыбы, ці той падасць яму замест рыбы змяю? Або, калі папросіць яйка, дасць яму скарпіёна? Калі ж вы, будучы злымі, умееце даваць добрыя дары дзецям вашым, тым больш Айцец Нябесны дасць Духа Святога тым, хто папросіць у Яго.
Езус вучыць, што малітва – гэта не спроба «ўгаварыць» неахвочага Бога або змяніць Яго настрой, а настойлівы, дзіцячы, даверлівы зварот да Айца, які не толькі гатовы адказаць, але сам жадае даць нам непараўнальна больш, чым мы просім: Духа Святога – крыніцу сапраўднага жыцця.
Евангелле можа нас бянтэжыць: нібыта наш Айцец падобны да раздражнёнага суседа, якому трэба дакучаць, каб ён выслухаў. Прыпавесць пра сябра апоўначы насамрэч кажа не пра Божую неахвоту, а пра стаўленне да малітвы як да апошняй інстанцыі. Езус заклікае не баяцца быць «нязручнымі» для Бога.
Святая Тэрэза Авільская падкрэслівала, што «Айцец ніколі не адмаўляе ў ласцы тым, хто не сумняецца ў Яго прыхільнасці». Калі звяртаемся да Бога з даверам і пакорай, Ён не стамляецца абсыпаць нас сваімі дарамі. Найвялікшы дар, які Ён дае, – гэта непасрэднае пачуццё Ягонай прысутнасці і любові.
Варта звярнуць увагу на тое, як Езус пераходзіць ад прыпавесці да простага загаду: «Прасіце… шукайце… стукайце». Гэтыя словы азначаюць пастаяннае, бесперапыннае дзеянне. Духоўнае жыццё – гэта не разавае дзеянне, а пастаянная адкрытасць на Божую любоў. Ці маю я такую настойлівасць, якая нараджаецца з даверу і будуецца на блізкіх адносінах з Айцом?
Настойлівасць у малітве – гэта не метад ціску на Бога. Гэта адносіцца да нашай уласнай оптыкі: мы толькі тады заўважаем Божы дар, калі бесперастанна глядзім у нябёсы. Ці гатовы я адказаць на запрашэнне Езуса і стацца дзіцём, якое не баіцца падняць шум каля дзвярэй бацькоўскага пакоя?
Гэтае разважанне вяртае нас да галоўнай думкі: малітва з'яўляецца актам неверагоднай адвагі, якая грунтуецца на ўпэўненасці, што нябёсы не глухія да нашых патрэбаў. Яны жывыя, поўныя міласэрнасці, якая значна пераўзыходзіць нашыя чалавечыя ўяўленні. Найвышэйшы доказ такой міласэрнасці ўжо дадзены нам у самой магчымасці называць Бога «Айцом» і прасіць Яго так адважна, як свайго сябра апоўначы.
кс. Юрый Жэгарын
