Сёння Евангелле паказвае нам прыклад Езуса ў малітве. Вучні бачаць, што Ён моліцца, і ўбачанае абуджае ў іх прагненне маліцца і просьбу навучыць іх гэтаму.
Калі Езус быў у пэўным месцы і маліўся, і калі перастаў маліцца, адзін з вучняў Ягоных сказаў Яму: Пане, навучы нас маліцца, як і Ян навучыў сваіх вучняў. Ён сказаў ім: Калі моліцеся, кажыце: Ойча, няхай свяціцца імя Тваё, няхай прыйдзе Валадарства Тваё. Хлеба нашага штодзённага дай нам сёння, і адпусці нам грахі нашыя, бо і мы адпускаем кожнаму даўжніку нашаму, і не ўводзь нас у спакусу.
Вучні просяць Збаўцу навучыць іх не тэхнікам малітвы, а паказаць, як увайсці ў такую ж глыбіню стасункаў з Богам, якую бачаць у Езуса. У адказ Хрыстос дае ім не проста формулу, а адкрывае самога Бога як Айца. Гэтая малітва – не набор слоў, а школа адносін, даверу і перамены сэрца.
Хрыстос дазваляе вучням звяртацца да Бога так, як робіць гэта Ён сам. Слова «Ойча» – гэта зварот, поўны не толькі глыбокай пашанай, але і блізкасці, даверу, дзіцячай адкрытасці. Самая галоўная хрысціянская малітва пачынаецца не з нашых патрэб, а з прызнання, што Бог – мой Айцец, а я – Яго дзіця.
Святы Тамаш Аквінскі пісаў, што сярод усіх малітваў «Ойча наш» займае першае месца, бо ў ёй змяшчаецца ўсё, чаго мы можам законна жадаць. Таму калі нашая просьба не зводзіцца да адной з сямі просьбаў з «Ойча наш», магчыма, мы просім не таго, чаго сапраўды мусім жадаць.
Гэты ўрывак з Евангелля паводле Лукі – гэта запрашэнне да глыбокай малітвы, у цэнтры якой знаходзіцца Бог. Езус вучыць нас маліцца так, каб менавіта воля Айца была перадусім.
Ці з’яўляецца прагненне выконваць волю Бога цэнтрам маёй асабістай малітвы, праз якую я зноў і зноў вучуся быць дзіцём Божым?
Малітва Панская становіцца ключом, які адкрывае сэрца на сузіранне Божых таямніц. Кожны раз, прамаўляючы «Ойча наш», ці ўзнаўляю я пакорную просьбу да Настаўніка: «Пане, навучы мяне маліцца!» – і дазваляю Езусу вучыць мяне даверу, прабачэнню і вернасці?
Малітва «Ойча наш» упарадкоўвае нашыя жаданні належным чынам: спачатку – Бог, пасля – мае ўласныя патрэбы. Яна адкрывае сэрца на Божую волю, каб мы маглі прыняць яе без дамешку волі ўласнай, у ціхай пакоры. Гэта школа Хрыста, дзе Ён вучыць праслаўляць Айца, шукаць Яго Валадарства, з удзячнасцю прымаць штодзённы хлеб, прабачаць і шукаць абарону ад усялякага зла.
кс. Юрый Жэгарын
