Калі на нас нападаюць, мы пытаемся ў сябе: як нам адказаць? І першыя думкі, якія прыходзяць, калі мяне атакуюць, – трэба абараняцца. Але ж не ўласнымі сіламі, Бог абяцае дапамогу.
Езус сказаў сваім вучням: Але раней за ўсё гэта накладуць на вас рукі свае і будуць пераследаваць вас, аддаючы ў сінагогі і ў вязніцы, і паставяць перад каралямі і валадарамі за імя Маё. І будзе гэта вам на сведчанне. Таму пастанавіце ў сэрцы сваім не клапаціцца наперад, як абараніцца, бо Я дам вам вусны і мудрасць, якой не здолеюць супрацьстаяць ці супярэчыць праціўнікі вашыя. Выдаваць вас будуць таксама бацькі, і браты, і родныя, і сябры, а некаторых з вас заб’юць. І ўсе зненавідзяць вас за імя Маё. Але і волас з галавы вашай не прападзе. Цярпеннем сваім уратуеце жыццё вашае.
Выпрабаванні – гэта добрая нагода засведчыць пра нашу веру. Сённяшні свет, як і ў любы час, мае ў гэтым патрэбу. Хтосьці сказаў: «Хрысціянін, які сведчыць, распяты, а хрысціянін, які не сведчыць, ужо мёртвы». Сапраўдны вучань заўсёды сведчыць пра жыццё, сведчыць пра Пасхальную Таямніцу – пра Муку, Смерць і Уваскрасенне Хрыста. Калі мы перастаём сведчыць пра Хрыста, мы перастаём быць Яго вучнямі.
«Цярпеннем сваім уратуеце жыццё вашае». Грэчаскае слова, перакладзенае як «цярпенне», мае глыбейшае значэнне, якое складана выразіць адным словам. Гэта цярплівая настойлівасць, гераізм у захаванні вернасці і пераадоленні перашкод. Гэта звязана не з нейкім эмацыйным станам, а з цвёрдасцю волі.
У Катэхізісе сказана: «Мучаніцтва – гэта найвышэйшае сведчанне праўды веры; яно азначае сведчанне аж да смерці. Мучанік сведчыць пра Хрыста, які памёр і ўваскрос, з якім ён аб'яднаны ў любові. Ён сведчыць пра праўду веры і хрысціянскае навучанне» (ККК 2473).
Даваць сведчанне – гэта заданне і частка жыцця кожнага хрысціяніна. Дзе ў асноўным ты сведчыш як вучань Езуса Хрыста? У якім асяроддзі і каму? Ці адчуваеш, што цябе пераследуюць?
Сёння мы чытаем у Евангеллі, што менавіта з-за Езуса тыя, хто верыць у Яго, сутыкнуцца, мякка кажучы, з цяжкасцямі, з якімі б не сутыкнуліся, калі б не верылі. Задумаемся над гэтым і звернем увагу, якое з гэтых пачуццяў пераважае ў сэрцы: страх, давер, расчараванне ці, магчыма, спакой?
Божа, дапамажы мне памятаць, што ў канцы майго шляху знаходзіцца перамога, ёсць уваскрасенне, і кожная сляза з вачэй будзе выцерта. Ёсць рай! Туды я іду, там адпачну, там знайду вечнае суцяшэнне і радасць.
Юрый Варанко