Сёння ў Евангеллі Езус разважае пра ўваскрасенне памерлых. Гэтую тэму ўздымаюць садукеі, якія не вераць у жыццё па смерці: як факт уваскрасення ўплывае на зямное жыццё і што адбываецца пасля?
Падышлі некаторыя з садукеяў, якія адмаўлялі ўваскрасенне, і спыталіся ў Езуса: Настаўнік, Майсей напісаў нам, што калі ў некага памрэ брат, які меў жонку, і памрэ бяздзетны, то брат ягоны павінен узяць ягоную жонку і ўзбудзіць патомства брату свайму. Было ж сем братоў: першы, узяўшы жонку, памёр бяздзетны. Потым другі, і трэці ўзяў яе, таксама і ўсе сямёра, не пакінуўшы дзяцей, памерлі. Урэшце памерла і жонка. Дык вось, пасля ўваскрасення, катораму з іх яна будзе жонкаю? Бо ў семярых яна была жонкаю. Езус сказаў ім: Дзеці гэтага веку жэняцца і выходзяць замуж. А тыя, хто будзе годны таго веку і ўваскрасення з мёртвых, не будуць ні жаніцца, ні выходзіць замуж, ні памерці ўжо не змогуць, бо яны роўныя анёлам і з’яўляюцца сынамі Божымі, будучы сынамі ўваскрасення. А што мёртвыя ўваскрэснуць, і Майсей засведчыў, кажучы пра куст, калі назваў Пана “Богам Абрагама, і Богам Ісака, і Богам Якуба”. Бог жа не ёсць Богам мёртвых, але жывых, бо ўсе для Яго жывуць. На гэта сказалі некаторыя з кніжнікаў: Настаўнік, Ты добра сказаў. І ўжо ні пра што не адважваліся распытваць Яго.
Дыялог з садукеямі дазваляе нам адчуць вызваляльную моц уваскрасення, абвешчанага Езусам. Гэтая праўда – не проста абстрактнае вучэнне: яна змяняе нашае жыццё, нашыя адносіны і нашую надзею. Прыняць веру ў Бога жывых азначае ўвайсці ў новую рэальнасць, сустрэць смерць без страху і пабудаваць будучыню, заснаваную на вечным жыцці.
«Яны не могуць памерці, бо роўныя анёлам». Роўнасць анёлам вынікае з валодання разумнай, свядомай, свабоднай і несмяротнай душой. Яна разам з целам складае нашую чалавечую прыроду. Дзякуючы несмяротнай душы, створанай непасрэдна Богам, кожны чалавек назаўжды становіцца ўнікальнай асобай.
Варта задаць сабе пытанне: як мая вера ва ўваскрасенне змяняе маё цяперашняе жыццё?
Як я ўяўляю сабе жыццё ў вечнасці? Ці будзе яно працягам таго, што я маю цяпер?
Пане, Ты – Бог Абрагама, Ісаака і Якуба, і мой Бог. Ты не дазвалеш памерці тым, каго любіш. Навучы мяне верыць у жыццё, якое я пакуль не магу сабе нават уявіць. Калі перад абліччам смерці мая вера становіцца хісткай, нагадвай мне, што Ты падтрымліваеш усё жывое. Ты – крыніца жыцця, а не яго канец.
Юрый Варанко