Часам здараецца так, што мы не разумеем Бога, Яго слоў ці рашэнняў. У такія моманты варта падумаць пра місію, з якой Хрыстос прыйшоў на зямлю.
Нехта з натоўпу сказаў Езусу: Настаўнік, скажы брату майму, каб ён падзяліўся са мною спадчынай. Але Езус адказаў яму: Чалавеча, хто паставіў Мяне судзіць або раздзяляць вас? Пры гэтым сказаў ім: Глядзіце, сцеражыцеся ўсялякай прагнасці, бо нават калі хтосьці мае дастатак, жыццё яго не залежыць ад ягонай маёмасці. І расказаў ім прыпавесць: у аднаго багатага чалавека добра ўрадзіла поле. І ён разважаў сам у сабе: Што мне рабіць? Няма куды мне сабраць ураджай мой. І сказаў: Вось што зраблю: паламаю засекі мае і збудую большыя, і збяру туды ўсё збожжа маё і ўсё дабро маё. І скажу душы маёй: Душа, шмат дабра ў цябе ляжыць на многія гады. Адпачывай, еш, пі і весяліся. Але Бог сказаў яму: Неразумны, гэтай жа ноччу забяруць душу тваю у цябе. Каму ж дастанецца тое, што ты нарыхтаваў? Так бывае з тым, хто збірае скарбы сабе, а не перад Богам багацее.
У сённяшнім Евангеллі Езуса спрабуюць зрабіць суддзёй у эканамічнай справе. Але Ён прыйшоў у свет дзеля збаўлення душ, і таму хоча паказаць перавагу духоўнага над матэрыяльным. Згодна з законам тагачаснай Палестыны, старэйшы брат мог пакінуць сабе дзве траціны ад спадчыны, таму малодшы звяртаецца да Хрыста па дапамогу. Але Езус бачыць, што праблема абодвух братоў – у залежнасці ад багацця.
Ён расказвае прыпавесць пра багача і спрабуе адкрыць людзям вочы на тое, што сапраўднае багацце заключаецца не ў матэрыяльных рэчах, марных адносна вечнасці, а ў годным жыцці, шчырым сэрцы і глыбокай веры – у тым, што застанецца з чалавекам і па смерці.
Айцы Касцёла згаджаліся, што матэрыяльныя даброты мусяць быць не мэтай, а сродкам для служэння Богу і іншай асобе. Не збіраць, не назапашваць, а выкарыстоўваць на годныя справы – добры падыход да распараджэння сродкамі.
Ці не папракаю я часам Бога за розніцу між беднымі і багатымі, за ўласныя праблемы ў матэрыяльных справах?
Як я стаўлюся да рэчаў навокал? Ці праз засяроджанасць на матэрыяльным дабрабыце памятаю пра духоўныя дары, удзеленыя мне Богам?
Божа, дай мне мудрасць карыстацца зямным, не прывязваючыся да яго сэрцам. Адкрый мае вочы на кожны Твой дар – у хлебе, у прыродзе, у чалавеку, што побач. Навучы дзякаваць за малое і шчодра дзяліцца тым, што маю, бо сапраўдны скарб – гэта Ты.
Кс. Павел Скуба
