Ці ў нашым жыцці мы перажывалі здзіўленне? Здзіўленне – гэта кароткачасовая эмоцыя, якая ўзнікае пры сустрэчы з нечым нечаканым, новым ці незвычайным. Ці Бог здзівіў мяне калі-небудзь?
Калі ўсе здзіўляліся ўсяму, што рабіў Езус, Ён сказаў сваім вучням: Пакладзіце сабе ў вушы словы гэтыя, бо Сын Чалавечы будзе выдадзены ў рукі людзей. Але вучні не зразумелі сказанага, таму што гэта было схавана ад іх, каб яны не спазналі. Запытацца ж у Яго пра сказанае баяліся.
У гэтым фрагменце Евангелля людзі дзівяцца «велічы Божай» у цудах, але Езус называе «веліччу» сваю гатоўнасць да пакутаў. Для нас гэта ўрок: сапраўдная веліч часта хаваецца не ў поспеху ці славе, а ў ахвярнай любові.
Вучні не разумелі Хрыста, бо шукалі таго, што ім падабалася (славы), а не таго, што было праўдай (крыжа). Мы часта робім тое самае: молімся да Бога толькі тады, калі Ён «цудатворац», але адварочваемся, калі Ён просіць быць з Ім у цярпенні.
«Але вучні не зразумелі сказанага...». Вучні знаходзяцца ў стане «духоўнай слепаты». Яны ўсё яшчэ чакаюць Месію – трыумфатара, які ўсталюе зямную ўладу. Пакуты і смерць Настаўніка не ўпісваюцца ў іх карціну свету. Ці мая прысутнасць у супольнасці хрысціянаў дае мне права патрабаваць ад Бога бестурботнага жыцця?
«Запытацца ж у Яго пра сказанае баяліся». Вельмі цікавая рэакцыя. Страх вучняў сведчыць пра тое, што яны адчуваюць глыбіню гэтых слоў, але не гатовыя прыняць гэтую праўду. Яны баяцца разбурэння сваіх ілюзій. Ці гатовы я адмовіцца ад уласнага жыццёвага праекта дзеля праяўлення волі Божай у маім жыцці?
Езус заклікае вучняў (і нас) не прывязвацца да цудаў і эмоцый, бо шлях да сапраўднага збаўлення ляжыць праз прыняцце крыжа. Вучнёўства – гэта не толькі захапленне Божай моцай, але і гатоўнасць разам з Хрыстом «быць выдадзеным на крыж» дзеля служэння іншым.
а. Станіслаў Вашкевіч SAC
