Пытанне пра дабро – гэта старт у пошуках шляху да вечнага жыцця. Бог называе вельмі канкрэтны спосаб: захоўваць запаведзі. Не жыць так, як надумаецца, але даверыцца Божаму Провіду і Божай логіцы запаведзяў. Слухаць Езуса і ўвайсці з Ім у адносіны глыбокага даверу. Ісці за Ім. Сама пакора гэтаму закліку ўчыніць мяне дасканалым. Але ці адважуся прадаць і раздаць тое, што маю?..

Езус вядзе чалавека да рэлігійнасці даверу, а не толькі да фармальнай паслухмянасці закону. Галоўная мэта – жыццё вечнае – здабываецца не столькі ўласнымі высілкамі, колькі актамі даверу Богу. Вельмі часта гэта звязана з ахвярай і адрачэннем ад таго, што дае нам пачуццё пэўнасці ў гэтым свеце.

Ці не з’яўляюцца матэрыяльныя даброты перашкодай для таго, каб больш любіць Бога і бліжняга? Ці не раблю я з іх ідала, якому падпарадкоўваю сваю волю і намаганні?

Ці дбаю пра тое, каб рупліва захоўваць Божыя запаведзі? Як часта раблю рахунак сумлення?

Езу, дапамажы мне адчуваць радасць у следаванні за Табой, каб нашае спатканне не прывяло да смутку і расчаравання. Вядзі мяне да вечнага жыцця і вучы па-сапраўднаму давяраць Табе. Адары ахвярнасцю, бо ўсё, што маю і кім з’яўляюся, – гэта дар Тваёй бязмежнай ласкі. Напоўні маё сэрца імкненнем ісці да дасканаласці, а значыць, да поўні любові ў вечным шчасці.