Езус здзяйсняе чарговы цуд: выганяе з нямога злога духа. Тэрмін «апанаванасць дэманам» абазначае стан, калі злы дух бярэ пад кантроль чалавека. Натуральна, што словы і справы Езуса выклікалі ў натоўпе здзіўленне і захапленне. Наколькі велічна праявілася моц Хрыста, што фарысеі не могуць яе ўсвядоміць і ідуць па шляху найменшага супраціўлення, нагаворваючы, быццам Хрыстус дзейнічае злой сілай.

Калі Езус бачыць натоўпы людзей, то тлумачыць вучням, што і як рабіць, з пазіцый справядлівасці, міласэрнасці і вернасці. Ён глыбока спачувае гэтым «пакінутым авечкам», іх смутак – Яго смутак, бо Ён палюбіў гэтых абцяжараных найвышэйшай любоўю.

Езус бачыць людзей так, як здольнае толькі Яго спагадлівае сэрца: як авечак, якіх пакінуў пастух, і таму тыя гінуць у бясплодным, абдзіманым вятрамі стэпе. Можа гэта я, прыгнечаны і стомлены пошукамі свайго пастыра? Ці хачу я вызваліцца з-пад цяжару заган і залежнасцей, каб жыць у свабодзе і шчасці?

Людзі, як і авечкі, маюць патрэбу ў сапраўдных правадніках і добрых пастырах. Пагэтаму Хрыстус кажа: «Жніво сапраўды вялікае». Што я разумею пад вобразам жніва, як перажываю гэты заклік?

Божа, дапамажы мне па Тваім прыкладзе быць спагадлівым да іншых, каб я ставіўся да кожнага чалавека з прыняццем і пашанай. Хай у маім жыцці заўсёды знойдзецца момант і месца для Тваіх цудаў – цудаў бязмежнай любові.