Сотнік-язычнік усведамляе, што, магчыма, недастаткова годны, каб Пан увайшоў у яго дом. Тым не менш, імкненне дапамагчы слузе і надзея не дазваляюць яму адступіць…
Калі Езус увайшоў у Кафарнаум, падыйшоў да Яго сотнік і прасіў Яго, кажучы: Пане! Слуга мой ляжыць дома спаралізаваны і страшэнна пакутуе. Езус кажа яму: Я прыйду і вылечу яго. Сотнік жа сказаў у адказ: Пане, я не варты, каб Ты ўвайшоў пад дах мой, але скажы толькі слова, і ачуняе слуга мой. Бо і я чалавек падуладны, але маю пад сабою жаўнераў. Кажу аднаму: «ідзі», і ідзе; і другому: «прыйдзі», і прыходзіць; і слузе майму: «зрабі тое», і робіць. Пачуўшы гэта, Езус здзівіўся і сказаў тым, хто ішоў услед за Ім: Сапраўды кажу вам, ні ў кога ў Ізраэлі Я не знайшоў такой веры. Кажу ж вам, што многія прыйдуць з усходу і захаду і сядуць за стол з Абрагамам, Ісаакам і Якубам у Валадарстве Нябесным. А сыны валадарства будуць выкінуты вон у цемру: там будзе плач і скрыгатанне зубоў. І сказаў Езус сотніку: Ідзі, і як паверыў, няхай станецца табе. І быў аздароўлены слуга ў тую ж гадзіну. Калі Езус прыйшоў у дом Пятра, убачыў цешчу ягоную, якая ляжала ў гарачцы. Ён дакрануўся да яе рукі, і гарачка пакінула яе. І яна ўстала, і прыслужвала ім. Калі ж надышоў вечар, прыводзілі да Яго многіх апантаных. А Ён словам выганяў духаў і аздаравіў усіх хворых, каб збылося сказанае прарокам Ісаяй: Ён узяў на сябе нашую слабасць і панёс хваробы.
Звяртаючыся да Езуса «Пане», сотнік паказвае сябе чалавекам, які цалкам спадзяецца на Ягоную дапамогу. Праз словы «скажы толькі слова» ён выказвае глыбокую ўпэўненасць ва ўладзе Езуса, здатнай аздараўляць нават на адлегласці. Водгук Езуса на веру гэтага язычніка нагадвае нам, што сапраўдная вера – гэта не проста фармальная прыналежнасць, а безумоўная ўпэўненасць у сіле Збаўцы.
Выраз «ні ў кога ў Ізраэлі» гучыць сёння як важны сігнал для хрысціянаў. Божая любоў адкрытая для ўсіх народаў: людзі «прыйдуць з усходу і захаду і сядуць за стол» з патрыярхамі Ізраэля ў Нябесным Валадарстве. У той час, як чалавек у сваім бязвер’і рызыкуе застацца за парогам гэтай вечнай радасці.
Такая пакора, як у сотнiка, адкрывае для чалавека Божую ўсемагутнасць. Ці здольны я з такой жа пакорай прызнаць: «Пане, я не варты…»?
Якім я прыходжу на малітву да Езуса? Магчыма, я жыву перакананнем, што са мной усё добра і я сам з усім спраўлюся? Ці няма там ілюзіі, што я спраўлюся сам? Спрабуйма адшукаць у сабе той глыбокі сум па сустрэчы з Божай любоўю, якая здольная перамяніць любую чалавечую самаўпэўненасць у пакорнае і трапяткое: «Пане, я не варты».
Прыклад сотніка нагадвае, што сапраўдная пакора ператварае веру ў жывую малітву, сугучную з заклікам «Будзь воля Твая». Калі мы адракаемся ад ганарыстасці і давяраем Богу, Ён заўсёды адгукаецца, пачынаючы ў нашым жыцці сапраўднае духоўнае аздараўленне.
кс. Валерый Марціноўскі
