Кожнаму чалавеку патрэбная ежа. Мы разумеем, што без яе не будзем мець сілы ні на што, яна з'яўляецца крыніцай энергіі і насычэння, а смачная ежа дае яшчэ і асалоду.
Езус сказаў юдэям: Я хлеб жывы, які сышоў з неба. Калі хто будзе есці хлеб гэты, будзе жыць вечна. А хлеб, які Я дам, гэта цела Маё дзеля жыцця свету. Юдэі спрачаліся паміж сабою, кажучы: Як Ён можа даць нам есці сваё цела? Езус сказаў ім: Сапраўды, сапраўды кажу вам: калі не будзеце есці цела Сына Чалавечага і піць крыві Ягонай, не будзеце мець у сабе жыцця. Хто есць Маё цела і п’е Маю кроў, мае жыццё вечнае, і Я ўваскрашу яго ў апошні дзень. Бо цела Маё — праўдзівы спажытак, а кроў Мая — праўдзівы напой. Хто есць Маё цела і п’е Маю кроў, ува Мне ёсць, а Я — у ім. Як паслаў Мяне жывы Айцец, і Я жыву Айцом, так і той, хто есць Мяне, будзе жыць Мною. Гэта той хлеб, які сышоў з неба, а не той, які елі айцы вашыя і памерлі. Хто есць хлеб гэты, будзе жыць навекі.
У сённяшнім Слове Езус называе Сябе праўдзівым спажыткам, хлебам, які не толькі насычае і дорыць асалоду, але дае праўдзівае жыццё, якое будзе трываць вечна. Сам Хрыстус становіцца эўхарыстычным Хлебам, каб даць жыццё свету. У маленькай белай Гостыі змяшчаецца тое, што патрымлівае маё жыццё, сілы маёй душы. Як каштоўна гэта адчуваць пасля прыняцця Святой Камуніі!
Каб чалавек не памёр з голаду, яму трэба прымаць пасілак прынамсі раз на тыдзень, але мы не даводзім да гэтага і ядзім некалькі разоў на дзень, і яшчэ абіраем, што будзем спажываць, што прынясе нам карысць, а што нашкодзіць. Мы разумеем, што аднаго разу на тыдзень не хопіць, каб жыць напоўніцу.
Адзін з касцёльных наказаў кажа, што трэба прынамсі раз на год у Велікодным перыядзе прыступіць да святой Камуніі. «Прынамсі» тут абазначае мінімум, без якога будзе неймаверна цяжка, а не парада да наследавання ў штодзённасці.
Хлеб штодзённы я спажываю некалькі разоў на дзень, рэгулярна і пастаянна. А ці клапачуся пра насычэнне душы гэтак жа, як пра насычэнне цела? Калі ежы для душы – Эўхарыстыі – не будзе ставаць, то не будзе ставаць і вытрываласці ў духоўных справах і змаганнях. Ці не замала я ўдзяляю часу і месца для духоўнага пасілку?
Каб не адчуваць духоўнага «голаду», мушу зразумець, што яго не спатоліць ні задавальненне, ні поспех, ні адпачынак, ні серыялы, ні камп’ютарныя гульні. Гэта здольны ўчыніць толькі сам Бог. Што можа дапамагчы мне ўбачыць у маленькім кавалачку Гостыі праўдзівы Хлеб вечнага жыцця?
Божа, сёння, калі Касцёл асаблівым чынам ушаноўвае таямніцу Цела і Крыві Хрыста, прашу Цябе: адкрый мае вочы, каб убачыць у Эўхарыстыі спажытак для вечнага жыцця, каб усвядоміць, якая вялікая любоў схаваная ў ёй. Бо Ты так нас палюбіў, што пасля завяршэння Сваёй збаўчай місіі захацеў застацца з намі і не пакінуў нас адных. Навучы мяне цаніць гэты дар і як мага часцей яднацца з Табой праз Камунію.
кс. Павел Ярашэвіч
